περι-ποίηση
Ας γράφουμε κανένα στιχάκι…χρόνος υπάρχει και για αυτό.
Θα είμαστε εδώ για μια – θέλω να πιστεύω- ενδιαφέρουσα ”περι-ποίηση”.
Και ξεκινάμε την καταχώρηση με ότι φέρνει η μέρα…
Σελίδες
Ιουνίου 2008 Δ Τ Τ Π Π Σ Κ 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 Αρχείο
Blogroll
- allforums.gr
- Ecology Θεσπρωτία
- Ecology Θεσπρωτία Blog
- FreeGr.eu
- Greek Portfolio
- Δημότης & Περιβάλλον
- Θεσπρωτός
- Οικολογική Ήπειρος
- Πράσινη πόλη
- Χωρίς Σύνορα
- Keramitsa
- Kεραμίτσα
- Kumite World
- Love Idea
- Martial Arts Expo
- Martial-Spirit
- Press Greece
- Reporters on line
- Rizospastis
- Thesprotia Portal
- WordPress.com
- WordPress.org
- World-Filiates
- World-Filiates Club
Μεταπληροφορίες
-
Πρόσφατα άρθρα
Ετικέτες
Κατηγορίες
Κατηγορίες
-
Πρόσφατα σχόλια
Πλήθος κατηγοριών
-
Spam Blocked
-
Blog Stats
- 459 hits
-
Top Clicks
- Όχι
-
Top Posts
- Όχι
-
Flickr Photos
More Photos -
Συγγραφείς
Ιωάννης Β. ΒέλληςXHTML · CSS · Theme: Dusk by Beccary. Blog στο WordPress.com.
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:00 μμ
Μάσκες παντού, πάνε και έρχονται/ λίγη ελπίδα…μόνο χαμένη ελπίδα παντού μοιράζεται/ κομμάτια θέλουμε, κομμάτια γίνονται;…θα το ‘θελες…/ μάσκες παντού, πάνε και έρχονται/ και η αλήθεια ξέρει να κρύβεται ή χάνεται/ και το ψέμα δεν πεθαίνει…μας πεθαίνει.”
Γιάννης Βέλλης
[...και το ψέμα δεν πεθαίνει...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:00 μμ
“Ξεχασμένος στη γωνιά/ με τον κόσμο μου, με τη γενιά μου/ περιμένω τραγούδια…όχι λουλούδια/ μπα το τραίνο, τώρα φεύγω…
Και πάλι πίσω, θα γυρίσω/ δεν έχω δόξα, ίσως λόξα/ μα μου φτάνει…για να με γιάνει/ πεσμε Γιάννη…μπα θα γιάνει…
Τώρα εδώ, πάλι εδώ/ κάθε αρχή νέα αρχή/ κάθε πορεία νέα ταχεία/ καλά είναι, καλά θα είναι…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:01 μμ
“Τα πρόβατα γυρίζουν στο κοπάδι/ πάντα υπάρχει κοπάδι, πάντα υπάρχουν πρόβατα/ που θέλουν να μπλεχτούν, που θέλουν να ενωθούν/ με τον βοσκό, τον χασάπη, τον σκύλο, τον κακό λύκο…/ πάντα υπάρχει όρεξη, πάντα υπάρχει φαγητό,πάντα υπάρχουν θύματα/ σε πλαίσια ενότητας, σε πλαίσια μάζωξης, σε πλαίσια φιλίας/ και εσύ μαύρο απλά απέχεις, και εσύ πρόβατο μας τρέχεις…”
Γιάννης Βέλλης
[...Μαύρο πρόβατο, τι περιμένεις;...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:01 μμ
Kαι τι έγινε…
“Κάτι παιδιά παίζουν με τη σκιά τους/ σε καυτό ήλιο, σε καμένο δάσος, σε πέτσινη πόλη…/ κάτι παιδιά παίζουν με τη σκιά τους/ σε τοίχο κλεισμένο, σε χώρο χαμένο, σε δρόμο χαλασμένο/ κάτι παιδιά παίζουν με τη σκιά τους/ σε κόσμο φθαρμένο, σε νόμο κλεμμένο, σε λόγο πλανεμένο /κάτι παιδιά παίζουν με τη σκιά τους/ σε αδιέξοδο που μόνο σκιές δίνουν ελπίδα…”
Γιάννης Βέλλης
[...σε αυτούς που ξέρουν μόνο να καίνε...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:01 μμ
“Μυρμήγκια μέσα σε φωλιές, τρύπες σε τρύπες- βασίλειο/ και κάπου βασίλισσα/ και κάπου εργάτες/ άδικος κόσμος σε άδικη ιστορία…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:02 μμ
“Όταν οι σημαίες κυματίζουν απέναντι
και η υγρασία χαράζει μονοπάτια
εμείς, δίκαιοι και άδικοι αντάμα
τα μάτια,τα χέρια, την καρδιά
ενώνουμε και πολεμάμε.
Δεν είναι πόλεμος για νίκη
πόλεμος γίνεται
και είμαστε μέσα
νικητές και νικημένοι.
Στον ίδιο θάνατο, στην ίδια ζωή”.
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:02 μμ
“Αλυσίδες σπάμε και άλλες κερδίζουμε/ λάθη, λάθη, λάθη και άλλα λάθη/ χαμένοι μένουμε σε αυτά/και ο Σίσυφος περιμένει στην ίδια πορεία…συντρόφους.”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:02 μμ
“Θάρρος ή τιμωρία, ίδια αντοχή/ σπασμένος θρόνος ενός εγωισμού…/χρυσή πέτρα, θηλιά σε λαιμό παιδιού/ τέχνη, αιώνων πέρασμα.”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:03 μμ
“Αιώνιος και νικημένος/ φορτωμένος μια νίκη που δεν έγινε ποτέ/ σκοτεινός σαν τη νύχτα που σκεπάζει τα πένθη μας/ και τη γλυκιά μας διασκέδαση…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:03 μμ
“Αφήσαμε κλαδιά, γυρίζοντας στις ρίζες/ και ψάχνοντας το μαγεμένο χώμα/ με τις φωνές να ξεπηδούν, βαθιά, σαν πηγές/ σε κάτι άρρωστο και δίνοντας ζωή σε φύτρες και πόλεμο…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:03 μμ
“Καμένη γη, χαμένοι λόγοι/ καμένος ουρανός, χαμένα ιδανικά / τέφρα στην τέφρα/ και εγώ λεύτερος παίζω με τη λησμονιά…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:04 μμ
“Kανάλι 4…και ακόμα περιμένω/ χαμένος ύπνος με όνειρα…ίσως/ τον ξύπνιο θάνατο-αλήθεια- ποιός να προσμένει;/ καμένοι σε ήλιου κάψα ή σε φωτιές στην άβυσσο; δροσιά στη σκέψη μας…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:04 μμ
“Μία αρχή, μία πορεία, μία συνέχεια/ λάθος όχθη, λάθος ζωή/ ενδιαφέρον διάλογος με το λήθαργο/ ενδιαφέρουσα απουσία, χωρίς ολοκαύτωμα…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:05 μμ
“Στον ίδιο κύκλο ταξιδευτές/ στην ίδια ζωή ποιητές/ σε μαγικό ταξίδι, θαρραλέοι, μάρτυρες/ δίχως τέλος, αριστοκράτες σκλάβοι της στιγμής…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:05 μμ
“Τρελαμένο διάστημα, σε χώρα καμιά/ απλωμένα ζιζάνια, θέλουν πλαγιά/ καθαροί αγροί, χαμένοι αγρότες/ περιμένουν πράσινο…θάνατο.”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:07 μμ
“Στον ουρανό παίζουν αστέρια, στη γη νυστέρια/ πάνω ποιήματα κάτω εγκλήματα/ στον ίδιο χρόνο, στην ίδια εποχή/ λείπεις και εσύ, λείπει και αυτή/ πρόσωπα ψέματα, πρόσωπα ψέματα/ πρόσωπα πέρασαν και μας γελάσαν/ στον ουρανό παίζουν αστέρια, στη γη νυστέρια…”
Γιάννης Βέλλης
[...πρόσωπα πέρασαν και μας γέλασαν...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:07 μμ
“Πράσινο δεν έχει, μόνο ξερό χώμα/ σε σάπιο ουρανό, σε σκόρπια γη/ μοιράσαμε την εξουσία μας και τη χάλια ιστορία μας/ ποιά ιστορία, ποιά εξουσία/ μόνο λάθη κάναμε και τη χαλάσαμε/ τώρα η γη ψάχνει ουρανό και ουρανός τη γη/ και εμείς την πράσινη φυγή…”
Γιάννης Βέλλης
[...ποιά ιστορία...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:08 μμ
“Διψασμένοι για νύχτα, πες το ψέμα…/ πάλι και πάλι, ξανά/ ζητάμε νύχτα, στοά, διασκέδαση/ πράσινη φωτιά παντού, γλυκιά δροσιά/ σταμάτα, σταμάτα, σταμάτα εδώ/ δεν θα καθήσουμε, δεν θα ζητήσουμε παρέα/ μόνο νέα, κακά νέα/ κλείστο, κλείστο, κλείστο…το τέλος.”
Γιάννης Βέλλης
[...κλείστο, κλείστο, κλείστο...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:08 μμ
“Έτοιμοι, πάμε και δε γυρνάμε/ χρόνος δεν υπάρχει, αλλά μερικές φορές δε χρειάζεται χρόνος/ φράγμα δεν έχουμε και φράγμα βρίσκουμε/ εμπόδιο δε μένει και δεν σταματάμε/ εμπόδιο δε μένει, γιατί είμαστε εκεί/ δε σταματάμε και τα εμπόδια χτυπάμε/ χρόνος δεν υπάρχει, αλλά μερικές φορές δε χρειάζεται χρόνος…”
Γιάννης Βέλλης
[...δε σταματάμε και τα εμπόδια χτυπάμε]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:09 μμ
“Είσαι το πείραμα/ δεν έχεις επιλογή/ είσαι το πείραμα/ και αν έχεις επιλογή/ χαμένος χρόνος, χαμένος τόνος/ πάλι μαζί, πάλι να ζει/ θλιβερή αγάπη, με ένα κάτι…/ είσαι το πείραμα/ και ξεκινάμε και δεν χωράμε/ σε τόση αγάπη, σε τόση απάτη…/ είσαι το πείραμα…με ένα κάτι.”
Γιάννης Βέλλης
[...σε τόση αγάπη, σε τόση απάτη...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:11 μμ
“Να τι έγινε, μα τι έγινε;…/ και η βροχή δεν έφυγε…/ μαζί μας…στη ζωή μας σύννεφα/ όλα είναι εδώ, μαζί με αυτό/ κληρονομιά θες, δικαίων και αδίκων…/ να τι έγινε, μα τι έγινε;…/ κανείς δεν ξέρει και όλα είναι εδώ…/ και εσύ και εγώ…/ και τώρα πέφτουν σύννεφα, είναι και η βροχή…/ και πλημμυρίσαμε από αγάπη, χαμένη…/ ευτυχισμένοι, λείπουμε…”
Γιάννης Βέλλης
[...ευτυχισμένοι, λείπουμε...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:11 μμ
“Οι μυγδαλιές φέτος δεν ανθίσαν/ γυμνά κλαριά παίζουν την ανηφόρα/ παιδιά δεν έχει, όλα φύγαν/ ξενιτιά, στην ξενιτιά έχει χαθεί η ώρα/ λιμάνι παλιό τρώει την αρμύρα/ βάρκα μικρή σε ψάρεμα γυρίζει/ μαζί και εσύ κι η εποχή μας, που ψυχές ραγίζει…”
Γιάννης Βέλλης
[...μαζί και εσύ...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:12 μμ
“Τι αφήνω και τι δίνω/ πάλι ψάχνω… βαθιά, σε ρηχή επιφάνεια/ που με σκοτώνει και δικαιώνει/ τη δική σας σιωπή, την ξένη σε εμάς παράνοια…/ πάλι ψάχνω σκιά, στις πλάτες σας, ύποπτη, γελοία/ και αλήθεια με πληγώνει…/ με σκοτώνει, δεν τελειώνει/ …κοινωνική επιφάνεια λένε τώρα/ ότι είχαμε ρηχό χθες στο τραπέζι/ να παίζει τη δική μας αφάνεια…με ωραίο σκοπό”.
Γιάννης Βέλλης
[...και αλήθεια με πληγώνει...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:13 μμ
“Κάνω διάλειμμα, ήρθε η ώρα/ να λείψω από τη δική μου παγίδα, υπάρχει ελπίδα;…/ Κάνω διάλειμμα, ήρθε η ώρα/ να κρύψω τη δική μου σανίδα, βουλιάζοντας αργά στη δική μου πατρίδα…/ υπάρχει ελπίδα, ποιος ξέρει/ υπάρχει ελπίδα, ποιος θέλει να ξέρει/ μήπως ψηλά, στο φως δεν καίγονται όνειρα;…/ δεν χάνεται κι η μέρα στο ξεκίνημα;…/ να λείψω άραγε από τη δική μου παγίδα, υπάρχει ελπίδα;”
Γιάννης Βέλλης
[...υπάρχει ελπίδα, ποιος θέλει να ξέρει...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:17 μμ
“Τώρα είμαι λάθος, στη στιγμή/ και η αλλαγή δεν σηκώνει πνεύμα/ με ένα νεύμα/ κλείνει τη σιωπή και η φωνή γίνεται αίμα…/ και η ζωή μόνο ψέμα, εδώ (είναι) το θέμα/ τώρα είμαι λάθος, στη στιγμή/ στη ζωή, ίσως και στο ψέμα/ μα δεν φεύγω, αδύνατος περιμένω του δρόμου, το τέρμα…/ ποιος περιμένει εκεί μπροστά, ποιος περιμένει πίσω/ δεν ξέρω, άργησα πάλι, συγγνώμη θα γυρίσω…”
Γιάννης Βέλλης
[...εδώ (είναι) το θέμα...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:18 μμ
“Με κάμερα ψηλά ή χαμηλά είναι κάτι…/ ζωή σε πρόγραμμα, ζωή με χάπι…/ κυβέρνηση, για να ‘ρθει…/ ξεκινώ με καφέ- πικρό- γλυκιά μου κάμερα, βγαίνω στο δρόμο και είναι κάτι…/ μεγάλη κάμερα με έχει περάσει μέσα της και αλίμονο αυτό είναι κάτι…/ πάλι άργησα, δουλειά και αυτή με κάμερα στην είσοδο (και μέσα)…, έστω αυτό είναι κάτι…/ παγιδευμένος μένω στην ίδια σκέψη/ μα δεν καταγράφεται, αυτό και αν είναι κάτι…”
Γιάννης Βέλλης
[...ζωή σε πρόγραμμα, ζωή με χάπι...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:19 μμ
“Ξημέρωσε κύριε καθηγητά/ να δω τον εαυτό μου, ήρθε η ώρα/ τον θέλω…καθρέπτη ψάχνω τώρα/ ξημέρωσε κύριε καθηγητά και αυτό είναι δικό μου/ αδιάβαστος, μέθυσα τη νύχτα και αυτή το φως μου/ ξημέρωσε κύριε καθηγητά και εγώ δεν έχω ώρα/ το παιχνίδι τέλειωσε… η τιμωρία περιμένει τώρα, ήρθε η ώρα/ καθηγητές υπήρχαν, υπάρχουν και έρχονται στη μπόρα/ μα εγώ δεν θα γυρίζω πίσω, τον καθρέπτη μου στη νύχτα θα γνωρίσω/ μαζί θα λείψουμε, σχολή θα γίνει η απουσία μας/ πέρασε η ώρα και μείναμε μεταεξετεστέοι στην ουσία μας…”
Γιάννης Βέλλης
[...το παιχνίδι τέλειωσε...η τιμωρία περιμένει τώρα...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:20 μμ
Έρχεσαι εσύ, άλλαξε και η ώρα/ παγίδα ή ευχή, μια νέα αρχή/ σε ένταση, με αφήνεις τώρα/ περίεργη στιγμή, γλυκιά κατηφόρα/ ξεκίνησα, μα πίσω είμαι ακόμα/ μικρή ζωή, σιωπή, μικρή γιορτή, αγάπαμε, φεύγω μα σε περιμένω ακόμα…/ αλλάζω, αλλάζεις, αλλάξαμε…θέλει χρόνο/ και αν δεν πετύχει εμείς περάσαμε.”
Γιάννης Βέλλης
[...περίεργη στιγμή, γλυκιά κατηφόρα...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:20 μμ
“Ήρθες πάλι εσύ, μόνο εσύ/ δρόμος χωρίς φυγή, ατέλειωτος δρόμος/ είσαι δίπλα, φωτιά, δε σε θέλω πια/ κι όμως είσαι εσύ, μόνο εσύ/ περίεργη αναζήτηση, περίεργη συζήτηση/ περίεργη ώρα που ήρθες τώρα…/ μαζί φεύγουμε, μαζί χωρίζουμε, μαζί γυρίζουμε…/ Ώρα για αλλαγή, ώρα για φυγή/…αύριο μαζί…αύριο, επιστροφή…”
Γιάννης Βέλλης
[...περίεργη ώρα που ήρθες τώρα...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:21 μμ
“Θάλασσα γιορτή, θάλασσα ζωή/ μαζί γυρίζω τώρα, μαζί …νέα αρχή/ ξεχασμένος από στεριά, στη μοναξιά, …ξεπάγωσε τη νύχτα μου…/ ατέλειωτη θάλασσα, μου γνέφεις, πίσω μου/ ατέλειωτη θάλασσα με περιμένεις, φως μου/ ταξιδευτής στην αγκάλη σου, ταξιδευτής ζωή μου / γαλάζιοι δρόμοι, γαλάζια φώτα μου…/ νέο ταξίδι άρχισε και το παλιό …τελειώνει/ λιμάνι αφήσαμε και σε λιμάνι πάμε/ χρόνο δεν έχουμε και χρόνος τελειώνει…/ σε μία θάλασσα γιορτή, θάλασσα ζωή.”
Γιάννης Βέλλης
[...ταξιδευτής στην αγκάλη σου, ταξιδευτής ζωή μου...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:22 μμ
“Τελικά τι μένει;…λίγος χρόνος να μας γέρνει/ με αγάπη και πίστη/ με απάτη και μύστη/ …που μυστικά δεν κρατάει, που ψηλά μας δίνει, μας πουλάει/ για λίγα χρυσά φιλιά, για λίγη λάσπη, παλιά/ που τώρα κινείται μαζί μας, αυτή ήταν- αυτή είναι η ζωή μας/ μία αρχή που δεν δίνει συνέχεια/ σε όμορφες μα κρυφές φωλιές, σε μακρινές χώρες θηλιές/ μας κρατάνε δεμένους/ ταξιδευτές που δεν έχουν πατρίδα, ταξιδευτές σε χρόνο/ με αγάπη χαμένη μόνο…»
Γιάννης Βέλλης
[...για λίγα χρυσά φιλιά...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:23 μμ
“Σε λάθος ώρα έρχεται, σε λάθος ώρα φεύγει/ ταξίδι στην ώρα, ταξίδι, ταξίδι αιώνιο έρχεται, μα πάλι φεύγει/ εκεί ψηλά βαρέθηκε και τώρα γέρνει/ τηλέφωνο δεν έχει και τηλέφωνο μας πέρνει…/ Κώστα δωστου τηλέφωνο…Πάνο δώστου ώρα/ να μας περιμένει, πάλι αργήσαμε/ παλιόπαιδα γεράσαμε, παλιόπαιδα περάσαμε/ νέα παιδιά μας περιμένουν τώρα, πάντα θα είμαστε πρώτοι…”
Γιάννης Βέλλης
[...και αν αργήσαμε δεν είναι θέμα χρόνου, ήρθε η ώρα...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:23 μμ
” Και δυστυχώς έρχομαι πάλι/ στην ησυχία σου λαέ μου/ στην υγεία σου λαέ μου/ και δυστυχώς έρχομαι πάλι/ ξυπνώντας βάναυσα τον χρυσό… εφιάλτη σου/ που σε πνίγει και ναρκώνει/ που σε πίνει και πατώνει…/ Και δυστυχώς έρχομαι πάλι/ αντίδραση που σηκώνει κεφάλι/ φόρο δεν δώσαμε σήμερα, φόρο δεν δώσαμε και χθες/ ελπίδα δεν δώσαμε σήμερα, ελπίδα δε δώσαμε χθες/ μόνο αντίδραση, αντίδραση, αντίδραση…”
Γιάννης Βέλλης
[...στην ησυχία σου λαέ μου....]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:24 μμ
“Ήρθες, ήρθες πάλι/ και τώρα πρέπει να μείνω ή να του δίνω;…/ στην ευτυχία μου δεν παίζω…γενικά δεν παίζω/ μα πάλι, ήρθες, ήρθες πάλι/ στην ευτυχία μου και την δυστυχία μου τι θέλω…/ προχώρα, μπα δε έχει δρόμο…/ κάθησε, μπα δεν έχει λόγο…/ γενικά δεν παίζω…κακό παιδί, κακή συνήθεια/ αλήθεια διέξοδο υπάρχει ή πάμε αδιέξοδο;…/ ποιός νοιάζεται, ποιός ρωτάει;…/ πάλι μόνος κλείνω την πόρτα…”
Γιάννης Βέλλης
[...τώρα φεύγω σε αδιέξοδο...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:24 μμ
“Όχι, δεν είμαι έπιπλο στον αγώνα σου/ όχι, δεν είμαι σημαία στη σκιά σου/ όχι, δεν είμαι ήλιος έξω από τα γυαλιά ηλίου σου…/ ένοχες σκέψεις πνίγουν τον ορίζοντα, γιατί μέσα μας δεν χωράνε/ εφιάλτες που δεν έρχονται για να ταράξουν, την ησυχία μας/ νεκρές σκέψεις κοιμούνται δίπλα μας, νεκρές, απολύτως νεκρές…/ κανείς δεν περιμένει το αύριο/ η χαμένη μας ελπίδα τελειώνει στο αύριο/ και οι παρενθέσεις ευτυχίας κλείνουνε, μόνο κλείνουνε όπως ξέρουν καλά…”
Γιάννης Βέλλης
[...γι' αυτό, μην περιμένεις το αύριο αν θέλεις ελπίδα...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:26 μμ
“Εκμετάλλευση, δεν θέλω τώρα/ ευχαριστώ, δεν έχω ώρα…/ εκμετάλλευση; δεν παίρνω φόρα;…/ παραμελημένος χρόνος, παραμελημένη χώρα…/ εφιάλτης, “προστάτης” που μας χαρίσαν/ εκλογές; … τις μαγάρισαν/ εφιάλτης, αλήθεια μας τον χάρισαν/ και δεν πέφτω στην εκμετάλλευση…και δεν γίνομαι εκμετάλλευση…και δεν πέφτω και δεν γίνομαι/ απέναντι γυρίζω τώρα, δεν έχω ώρα/ δεν περιμένω τίποτα αλλά συνεχίζω…”
Γιάννης Βέλλης
[...την εκμετάλλευση, σας την χαρίζω...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 1, 2008 στο 1:28 μμ
Στην ψυχή και την καρδιά;… μια χαρά/ πάλι πέφτει νύχτα, πάλι πέφτει κοίτα…/ παιδιά που πάμε, παιδιά που πάμε/ και όλο γυρνάμε, μα τι ζητάμε/ είναι λάθος, μη φεύγεις, είναι πάθος μη φεύγεις/ θέλεις φωτιά, μόνο σκόνη μένει, είναι αργά…/ παιδιά που πάμε, παιδιά που πάμε/ άγρια εξουσία μοιράζεται και οι δρόμοι αυτοί, κακή…ευτυχία/ μια σιωπή πνίγει, μια σιωπή μας πνίγει, αύριο αργία…/ στη δική σου απουσία, στη δική μας απουσία τι μένει;…”
Γιάννης Βέλλης
[...δίχως φωτιά, μόνο σκόνη μένει, είναι αργά...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 8, 2008 στο 4:41 μμ
“Στην Πανδώρα μείναμε, οι δυό/ και μας ήρθε κουτί, τώρα δεν έχεις κλειδί…/ αδιέξοδα βρήκαμε, ήταν λάθος τα ανοίξαμε…/ νέα τροπή, λησμονιά αποκτήσαμε, μα τίποτα δεν κερδίσαμε;/ ίσως φοβηθήκαμε, γιατί μέσα ήταν και αυτά/ τα λάθη, της ζωής παλιά, γιατί μέσα ήταν και αυτά/ εκτεθειμένα, προσφάτως ανακαινισμένα…/ πως αλλάζουν τα μέσα σε εξωτερική παράκληση;…/ πώς αλλάζουν, δεν αλλάζουν…”
Γιάννης Βέλλης
[...και μας ήρθε κουτί, τώρα δεν έχεις κλειδί...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 8, 2008 στο 4:41 μμ
“Μήνυμα, μη περιμένεις μήνυμα/ ξεκίνημα, μη περιμένεις ξεκίνημα/ έτσι είμαστε εδώ, έτσι είμαστε εκεί/ μια επιλογή κάθε στιγμή, μια επιλογή χωρίς στιγμή/ η στιγμή μας λείπει, είναι αλήθεια/ καλή…τα άλλα παραμύθια/ φύση καλή κληρονομήσαμε, και την «γαργαλήσαμε»… μαζί/ είμαστε τώρα, ασφάλεια στη δική μας ανασφάλεια/ με τα λάθη απλωμένα, να στεγνώσουν καλά και ο Λάκης… «σταφίδα» περιμένει… το στέγνωμα/ πάλι λάθος άτομο αφήσαμε, πάλι βροχή θα μας σώσει και θα μας πάρει μπροστά/ ηλίαση πάθαμε, για αυτό τώρα, έρχεται ξανά το πρώτο σύννεφο, τα άλλα μετά…”
Γιάννης Βέλλης
[…μη περιμένεις μήνυμα, μη περιμένεις ξεκίνημα…]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 14, 2008 στο 1:00 μμ
“Όχι, δεν είμαι έπιπλο στον αγώνα σου/ όχι, δεν είμαι σημαία στη σκιά σου/ όχι, δεν είμαι ήλιος έξω από τα γυαλιά ηλίου σου…/ ένοχες σκέψεις πνίγουν τον ορίζοντα, γιατί μέσα μας δεν χωράνε/ εφιάλτες που δεν έρχονται για να ταράξουν, την ησυχία μας/ νεκρές σκέψεις κοιμούνται δίπλα μας, νεκρές, απολύτως νεκρές…/ κανείς δεν περιμένει το αύριο/ η χαμένη μας ελπίδα τελειώνει στο αύριο/ και οι παρενθέσεις ευτυχίας κλείνουνε, μόνο κλείνουνε όπως ξέρουν καλά…”
Γιάννης Βέλλης
[...γι' αυτό, μην περιμένεις το αύριο αν θέλεις ελπίδα...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 14, 2008 στο 1:00 μμ
“Υπάρχει απόσταση, στη δική σου υπόσταση…/ υπάρχει απόσταση και δεν έχω πρόταση…/ ανοίγω δρόμους μα δεν έχουν, δεν δίνουν τέλος/ ανοίγω δρόμους που δεν περπατήσαμε/ στη σιωπή, στην ένταση, στη ζωή γυρίσαμε/ με μικρά διαλείμματα, με μικρά κύματα/ με μικρά διαλείμματα γυρίζουμε και στη ζωή πασχίζουμε/ δώσε χρόνο να τον μοιράσουμε, θέλω χρόνο να τον περάσουμε/ μαζί, και ας είναι…”
Γιάννης Βέλλης
[…υπάρχει απόσταση και δεν έχω πρόταση…]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 15, 2008 στο 5:58 μμ
“Τι θες τώρα, καληνύχτα/ τι θες τώρα…τι θες τώρα/ μια ώρα πέρασε, μια ώρα γέρασε/ φταίει η νύχτα, που μας σκοτώνει το μυαλό…ή το ποτό;/ σβήσε το φως, σβήσε το διάολε… μας βλέπουν μόνους/ μαζί και μόνοι δείχνουμε…μαζί και μόνοι λείπουμε…/ παρένθεση κάναμε, μας λείπει η συνέχεια/ σε παρενθέσεις κρυβόμαστε και δεν υπάρχει αλήθεια…/ συνήθεια μου έγινες, άρρωστος περιμένω τη νύχτα, καληνύχτα…/ πάλι φταίει η νύχτα, που μας σκοτώνει το μυαλό…ή το ποτό;”
Γιάννης Βέλλης
[…τι θες τώρα…τι θες τώρα…]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 17, 2008 στο 4:48 μμ
“Στο περιθώριο, κλειστήκαμε/ όλη η πόλη μας περιθώριο και η «υψηλή» πολιτική εγχώριο…/ λάθος, λάθος, λάθος/ δεν το χαρήκαμε…/ λίγοι απ’ έξω, μας επιβλήθηκαν… και στη ζωή μας / και στη χαρά…και στη λύπη μας/ μη περιμένεις συγχώνευση, λίγοι από εκεί, πολλοί εδώ, μαζί κάθονται/ …επανάσταση, τι λέξη/ … ανάσταση, την χάσαμε/ …αντίσταση, ποιος άρχισε;/ μόνο ο δρόμος μένει και η επιλογή/ κάποιος να αρχίσει, κουραστήκαμε…”
Γιάννης Βέλλης
[…λάθος, λάθος, λάθος…]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 28, 2008 στο 5:51 μμ
“Ξεκίνα, φίλε την πατήσαμε…/ ξεκίνα, τη ζωή αφήσαμε/ τώρα πατάμε στα λάθη μας, τώρα μετράμε τα πάθη μας/ και τίποτα δεν μένει…και τίποτα δε γέρνει/ μόνο το κακό σκοτάδι μας, το κακό, το κακό μας/ ξεκίνα, φίλε τη ζωή αφήσαμε/ ξεκίνα, φίλε την πατήσαμε…/ θέλει χρόνο το ξεκίνημα, θέλει σταθερότητα/ χρόνο δεν έχουμε, σταθερότητα;…/ ίσως, με λίγο χαμόγελο γεμίσουμε τον κόσμο μας/ που περιμένει, το επόμενο λάθος μας, το επόμενο πάθος μας/ για να μας βρει εκτός…χωρίς ξεκίνημα…/ ίσως, με λίγο χαμόγελο κρύψουμε τον κόσμο μας…/ και εγωιστικά, μονόπλευρα, παίξουμε για μία και μόνη φορά με το τέλος μας…”
Γιάννης Βέλλης
[…ξεκίνα, φίλε την πατήσαμε...ξεκίνα, τη ζωή αφήσαμε...]
johnvellis είπε,
Ιουνίου 28, 2008 στο 5:51 μμ
“Πάμε πάλι, κλεισμένοι περιμένουμε/ πάμε πάλι, πάμε πάλι/ πάμε πάλι, κλεισμένοι περιμένουμε/ σε ένα ήσυχο κόσμο, πεθαίνουμε/ σε ένα ήσυχο κόσμο, την τύχη γυρεύουμε/ ποιος θέλει τύχη όταν δεν έχει δουλειά/ ποιος θέλει φρίκη όταν δεν έχει καρδιά/ μέσα του να σβήσει τη δίψα, την οργή, τη φωτιά/ σε ένα ήσυχο κόσμο, πεθαίνουμε/ σε ένα ήσυχο κόσμο, την πίστη γυρεύουμε/ ποιος θέλει πίστη όταν δεν έχει καρδιά/ μέσα του να χωρέσει την ψυχή, τη ζημιά, τη φωτιά/ σε ένα ήσυχο κόσμο, πεθαίνουμε/ σε ένα ήσυχο κόσμο, την απέναντι όχθη γυρεύουμε/ ποιος θέλει όχθη, όταν πνίγεται σε ένα ήσυχο ρέμα/ όταν πνίγεται και στη ζωή δεν είναι ψέμα…”
Γιάννης Βέλλης
[...πάμε πάλι, κλεισμένοι περιμένουμε...]
johnvellis είπε,
Ιουλίου 1, 2008 στο 4:05 μμ
“Τι θέλω εκεί, που τα αστέρια χάνονται/ τι θέλω εκεί, που τα λόγια πιάνονται/ περαστικός… με ατέλειωτη κούραση/ κάνω διαλείμματα/ περαστικός… λαμβάνω διλήμματα/ και ξένος, προπάντων ξένος…/ κυνηγημένος, πεινασμένος για ζωή, κρύβομαι στη σιωπή/ και ζω, ναι ζω, την αδυναμία μου/ να είμαι άνθρωπος μέσα σε ανθρώπους/ που θέλουν να μην είναι ίσοι μεταξύ τους ή απλά άνθρωποι/ δύσκολο ρούχο ο άνθρωπος και σκίζεται εύκολα/ δύσκολο ρούχο ο άνθρωπος και σκίζεται…/ θέλει ελευθερία και δείχνει μηχανή/ θέλει ελευθερία και δείχνει φυλακή/ θέλει ελευθερία και κάνει διαλογή/ έτσι και εσύ, έτσι και αυτή/ χρώμα κοιτάζει και φυλή/ περαστικός…με ατέλειωτη κούραση/ κάνω διαλείμματα, λαμβάνω διλήμματα/ μα μένω χαμένος, ένας ξένος, προπάντων ξένος…”
Γιάννης Βέλλης
[…και ζω, ναι ζω, την αδυναμία μου…]
johnvellis είπε,
Ιουλίου 5, 2008 στο 3:52 μμ
“Θέλεις κύμα μα είσαι χύμα, κρίμα/ θέλεις θύμα, μα είσαι θύμα, κρίμα/ δεν ξεκινάει το αύριο με χθες, μαζί/ δεν ξεκινάει το νέο με παλιό, μαζί/ είσαι εσύ και δεν έχεις μάθει ζωή αληθινή/ είσαι εσύ και δεν έχεις τελειώσει την αντιγραφή/ …ζωή αληθινή/ λέμε…πόσο σου λείπει;…/ πόσο σου ανήκει;…/ …δεν μάθαμε, ζωή, αληθινή/ μα είσαι θύμα, κρίμα/ θέλεις κύμα μα είσαι χύμα/ κρίμα, κρίμα, κρίμα/ πρώτο βήμα, επόμενο βήμα, παραπάτημα/ …και στη ζωή σκονάκι και στη στιγμή λαθάκι/ ούτε ταξίδι, ούτε Ιθάκη…/ κρίμα και πάλι κρίμα…”
Γιάννης Βέλλης
[…δεν ξεκινάει το αύριο με χθες, μαζί...]
johnvellis είπε,
Ιουλίου 11, 2008 στο 7:51 μμ
“Αίνιγμα, μένεις αίνιγμα/ και λύσεις δεν έχουμε… αιτήσεις δεν τρέχουμε/ στο πρώτα τράβηγμα, στο πρώτο άγγιγμα/ χαμένοι μένουμε, χαμένοι τρέχουμε/ στην κοινωνία μας, στην αργία μας/ παγιδευμένοι, κυνηγημένοι, με μόνη φρέσκη [;] στιγμή, την αγωνία μας/ είδηση, τι έγινε;…είδηση δεν έχουμε/ και δεν προσέχουμε τα λάθη μας, τα λάθη σας, τα λάθη…/ πάθη που μας σκοτώσανε, πάθη που μας τελειώσανε, ατέλειωτα πάθη…/ κλείνουν το δρόμο και τα μονοπάτια μας/ κλείνουν το φως, που ποτέ δεν είδαμε/ κλείνουν το φως και μας γυρίζουν στα σκοτάδια μας/ είναι μεγάλη η νύχτα, δεν έχει ξημέρωμα…”
Γιάννης Βέλλης
[…και δεν προσέχουμε τα λάθη μας, τα λάθη σας, τα λάθη…]
johnvellis είπε,
Ιουλίου 17, 2008 στο 1:13 μμ
“Ε, και; δε λέμε ναι, δε λέμε όχι/ εξίσωση μας κάνανε, καλή εξίσωση…/ από τη μια χαμένοι, από την άλλη κερδισμένοι/ Ε, και; εξίσωση σε ίδιο κόσμο ή σε λάθος κόσμο;/ Ποιος νοιάζεται;…στο ίδιο ίσον, απόσταση…/ αριστερά ή δεξιά, θέμα τύχης/ αριστερά ή δεξιά, ξεχαστήκαμε/ θέμα τύχης ή και φρίκης/ κουραστήκαμε, ναι κουραστήκαμε/ χρόνος έρχεται και χρόνο θέλουμε/ όχι για να διαλέξουμε, όχι να χωρέσουμε/ μα για να αντιδράσουμε/ στην ισορροπία που δεν έχουμε…/ ανισόρροποι δούλοι στην καθημερινότητα, πιστοί υπηρέτες στα λάθη μας/ άγιοι ναρκοθέτες στην καθημερινή απάτη μας, σκουπίζουμε τα πάθη μας/ και τίποτα δεν πάει για πέταγμα/ ανακύκλωση με ίδιο γύρισμα;…”
Γιάννης Βέλλης
[…ποιος νοιάζεται;…στο ίδιο ίσον, απόσταση...]
johnvellis είπε,
Ιουλίου 19, 2008 στο 4:16 μμ
“Είναι και η σιωπή, μάτια μου/ που δεν ακούς, στην ανησυχία μας/…στην ευκολία μας, στην υγεία μας…/ μικρό παραστράτημα και “καλός” ο κόσμος μας…/ μικρό παραστράτημα και “κακός” ο κόσμος μας/ τι το θες όλο αλλάζει, μαζί μας και εναντίον μας/ είναι και η σιωπή, που δεν βαρεθήκαμε/ και μας κάνει απόμακρους/ είσαι και εσύ, μικρή T.V., σκέτη αποπλάνηση…/ είσαι και εσύ και ο κόσμος, μέσα σε αυτή/ που μας χάλασε, που πέρασε στον ύπνο και τον ξύπνιο μας…/ είναι και αυτή, η μικρή που περιμένει τώρα/ άραγε, υπάρχει ανάσταση;…”
Γιάννης Βέλλης
[...είναι και η σιωπή, μάτια μου...]
johnvellis είπε,
Ιουλίου 26, 2008 στο 3:07 μμ
“Πότης, “μοναχικός ιππότης”, στο πρώτο ναυάγιο…/ περιμένεις ξημέρωμα, δίχως φως για λύση/ δίχως φως…δίχως ξημέρωμα/ και παλεύεις την ώρα, μακριά, πολύ μακριά για ακρότητες/ και σεμνότητες, σκέτο ναυάγιο…/ για ένα ποτό, για περισσότερα/ δίχως παρεξήγηση, δίχως πειστική εξήγηση/ μέθυσος θα πούνε πέρασε πάλι την πόρτα μας και τον δεχθήκαμε/ στο πρώτο ναυάγιο… ακολούθησες, σκέτο ναυάγιο/ για ένα ποτό, για περισσότερα/ δίχως πειστική εξήγηση και παρεξήγηση/ το τρίτο μπουκάλι αδειάζεις τώρα/ από μια ζωή που πέταξες στο πρώτο ναυάγιο…”
Γιάννης Βέλλης
[…πολύ μακριά για ακρότητες…]
johnvellis είπε,
Ιουλίου 27, 2008 στο 1:21 μμ
“Μη με χτυπάς, ποτέ ξανά, ζήσε με/ δεν θέλω πόνο, δεν θέλω μόνο…/ ψεύτικη αγάπη και βιασμό ψυχής, στο δικό σου χρόνο/ μη με χτυπάς, ποτέ ξανά, άφησέ με/ δεν θέλω πόνο, ούτε και χρόνο…/ τώρα φεύγω, με άδεια χέρια, με άδεια καρδιά, με άδεια μόνο/ για ένα ταξίδι ατέλειωτο, για το ταξίδι/ σε αυτά που έχασα, σε αυτά που ποτέ δεν κέρδισα/ και αν δεν γυρίσω, αν δεν σε αγαπήσω ποτέ πια, μη ψάξεις, μη τάξεις/ ψεύτικη αγάπη και βιασμό ψυχής, στο δικό σου χρόνο…”
Γιάννης Βέλλης
[…δεν θέλω πόνο, ούτε και χρόνο…]
johnvellis είπε,
Αυγούστου 2, 2008 στο 10:02 πμ
“Το ξέρω, τώρα ξέρω τι θέλεις εσύ/ σκορπιέ που χτυπάς και πίσω ξεχνάς/ σκορπιέ που τώρα κοιτάς/ παίζοντας με την πέτρα, τον ήλιο/ με τη σκιά και τη φωτιά/ σκορπιέ που χτυπάς/ το μέλλον πονάς, το μέλλον πετάς/ με ένα χτύπημα, θανατηφόρο χτύπημα/ μα δε σε φοβάμαι, δεν κλείνω τα φτερά/ δε λυπάμαι, ας στείλεις πάνω μου το φονικό κεντρί/ και αν φεύγει μακριά η ζωή/ νέα έρχεται/ μικρή πεταλούδα φεύγει μακριά/ άλλη αφήνει παλιά/ και πίσω ξεχνάς, σκορπιέ που τώρα κοιτάς/ με το λάθος, που είχες πάθος/ με το λάθος που δίνει ελπίδα, να πέσεις στη δική σου παγίδα/ και να χαθείς, μακριά μας/ χθεσινός εφιάλτης που δεν τον βρήκε το πρώτο φως της μέρας/ καλημέρα γιατρέ μου…καλημέρα μας/ ο ήλιος καίει, η ώρα πέρασε…”
Γιάννης Βέλλης
[...μικρή πεταλούδα φεύγει μακριά...]
johnvellis είπε,
Αυγούστου 3, 2008 στο 2:14 μμ
“Πετώ ψηλά, πολύ ψηλά και πνίγομαι/ από τον αέρα, που συνέχεια χάνεται/ από κόσμο, που δεν αισθάνεται/ το χάος που δημιούργησε, το χάος που λειτούργησε/ …εναντίον μας, στη δυστυχία μας, στην ανέξοδη “ευτυχία” μας/ πετάω ψηλά, πολύ ψηλά και πνίγομαι/ και θλίβομαι/ δεν είμαι πουλί, δεν έχω ζωή, δεν έχω σιωπή/ γιατί οργίζομαι, γιατί ζαλίζομαι/ …από τα λάθη μας, από τα ανέξοδα “πάθη” μας/ μεσ’τη στιγμή πνίγομαι από οργή, πετώ ψηλά, πολύ ψηλά/ ζαλίζομαι/ πέφτω χαμηλά, χωρίς φτερά, χωρίς μιλιά/ και εξαφανίζομαι…/ δίχως καρδιά, δίχως μυαλό/ δίχως χάος, δίχως τον κόσμο μου εδώ…”
Γιάννης Βέλλης
[...από αέρα, που συνέχεια χάνεται...]
johnvellis είπε,
Αυγούστου 6, 2008 στο 10:47 πμ
“Πάμε πάλι, γυρίσαμε/ πάμε πάλι, σταματήσαμε/ χωρίς σάρκα και οστά, με πνεύμα το λένε τώρα…/ πέρασε και η ώρα/ χάσαμε την ώρα, μα τι θέλεις τώρα/ πάμε πάλι, πάμε πάλι/ είναι μακριά, στη σκέψη μας/ μα το θέλουμε, το ζητάμε, το τραγουδάμε/ ταξίδι χωρίς γυρισμό, ταξίδι, ταξίδι ατέλειωτο/ χωρίς σχολείο, χωρίς θρανίο, χωρίς δουλειά, χωρίς καριέρα/ έλα φίλε, έλα/ καλύτερα εκεί και μακριά/ καλύτερα εκεί/ μακριά χωρίς δουλειά/ καλύτερα εκεί/ χωρίς θρανίο και σχολείο/ καλύτερα εκεί/ πάμε πάλι, γυρίσαμε…”
Γιάννης Βέλλης
[…πάμε πάλι, σταματήσαμε…]
johnvellis είπε,
Αυγούστου 8, 2008 στο 9:40 πμ
“Ελεύθερος και αν είμαι “ελεύθερος”/ στην κοινωνία κλείνει ο δρόμος/ στην κοινωνία είναι ο νόμος/ ο περιορισμός και ο αστυνόμος/ ελεύθερος και αν είμαι “ελεύθερος”/ εχθρούς έχω, απέναντι και πίσω μου/ εχθρούς που γεννηθήκαμε μαζί/ εχθρούς που μαζί…μεγαλώσαμε/ εφιάλτες, που περιμένουν στραβοπάτημα/ γιατί είμαι ελεύθερος/ θέλω να είμαι ελεύθερος και όχι “ελεύθερος”/ στην κοινωνία ή έστω έξω…/ από εκεί που μεγάλωσα/ δίχως εχθρούς, δίχως αρχηγούς, δίχως “θεούς”/ δίχως εφιάλτες, που περιμένουν στραβοπάτημα/ η ελευθερία δεν γεννιέται, κερδίζεται/ μα μόλις τη χάσαμε/ από εχθρούς που μαζί…μεγαλώσαμε/ μόλις βαλτώσαμε σε λάθη μας/ που μας δώσαν αλυσίδες/ από ελεύθεροι, “ελεύθεροι” κλειστήκαμε/ στην κοινωνία μας, χωρίς όρεξη για γκρέμισμα/ χωρίς όρεξη για άλλη ελευθερία…”
Γιάννης Βέλλης
[....στην κοινωνία κλείνει ο δρόμος...]
johnvellis είπε,
Αυγούστου 14, 2008 στο 12:31 μμ
“Και αν σ’ αγαπώ, είσαι μακριά/ πολύ μακριά πια, από την ψυχή ή την καρδιά/ και αν σ’ αγαπώ, παράθυρα κλειστά…/ σε στενά, ανηφορικά δρομάκια, γνωριστήκαμε/ σε μυστικά, χιλιοειπωμένα, χαθήκαμε/ μεγάλη αγάπη ψάχνει/ τη μοναξιά, τη λησμονιά/ την κατηφόρα θέλει τώρα/ μη προχωράς, τέλειωσε η ώρα/ μη προχωράς, δεν υπάρχει ώρα/ να συνεχίσουμε, να ξαναρχίσουμε/ την ίδια λαθεμένη αγάπη/ την ίδια απόσταση πώς να διανύσουμε;…/ και αν σ’ αγαπώ, είσαι μακριά…”
Γιάννης Βέλλης
[…πολύ μακριά, από την ψυχή ή την καρδιά…]
johnvellis είπε,
Αυγούστου 15, 2008 στο 4:17 μμ
“Στο περιθώριο, δεν έχει όριο/ και ταυτιστήκαμε, δεν γνωριστήκαμε/ στο περιθώριο, μας πέταξαν/ αφού πρώτα έταξαν/ ένα παράδεισο, μικρό παράδεισο/ δάσκαλοι, καθηγητές/ πολιτικοί και όλοι αυτοί/ μας γέρασαν, μας γέλασαν/ με ψέματα, πολλά ψέματα/ η μόνη αλήθεια/ το περιθώριο, δεν έχει όριο/ και εμείς χαθήκαμε/ η μόνη αλήθεια/ μέσα μας και την κρατήσαμε/ δεν δυστυχήσαμε, δεν γνωριστήκαμε/ μόνο οργιστήκαμε/ για τόσο χρόνο, που περάσαμε/ πνίγοντας ψέματα, πολλά ψέματα/ βαθιά στη σκέψη μας, βαθιά στην τσέπη μας/ που τώρα, τρύπια, θέλει άλλαγμα…/γιατί αλλάξαμε, γιατί…/ αντιδράσαμε, όπως έπρεπε, γιατί έτσι…”
Γιάννης Βέλλης
[…το περιθώριο δεν έχει όριο…]
johnvellis είπε,
Αυγούστου 30, 2008 στο 1:06 μμ
“Έπεσε η νύχτα, σιγά σιγά/ αθόρυβα,…νυχτώσαμε/ σε ξένη πόρτα, σε ξένη ώρα,…γλιτώσαμε/ με τα χέρια αγκαλιά, με τα μάτια φωτιά/ ναι, ξεδώσαμε/ ναι, γλιτώσαμε / γλυκιά η νύχτα, δροσιά στη νύχτα/ μα εμείς φωτιά, ατέλειωτη, ξημερώσαμε/ σε ένα μικρό παγκάκι/ με τα αστέρια ψηλά, με τα μάτια ψηλά/ και όλο φιλιά, αγκαλιά/ μέχρι το πρώτο φως, ξημερώσαμε/ δεν κοιμηθήκαμε/ ατέλειωτο “όνειρο” στη νύχτα/ ατέλειωτο “όνειρο” και τώρα φως, ζεστό φως, ξημερώσαμε…”
Γιάννης Βέλλης
[...σε ξένη πόρτα, σε ξένη ώρα,...γλιτώσαμε....]
johnvellis είπε,
Αυγούστου 30, 2008 στο 2:25 μμ
“Και αν προχωράμε μαζί/ και αν μαζί γυρίζουμε/ βλέπουμε αλλιώς, γιατί έτσι μάθαμε/ βλέπουμε αλλιώς, γιατί έτσι τα ‘χαμε/ βλέπουμε αλλιώς, μα δεν ξεχωρίζουμε/ ευτυχώς/ μα δεν διαχωρίζουμε, ευτυχώς/ γιατί έτσι…δικαιωνόμαστε/ γιατί έτσι…γνωριζόμαστε/ με το δίκαιο και το άδικο/ που έχουμε μέσα μας/ και δίπλα μας/ κοινωνία σε τρία τέταρτα/ κοινωνία σκλάβα, σκεπτική/ δίνει ναύλα/ στο τέταρτο, που αχόρταγα τα πίνει/ και την εξουσία του αφήνει, πάνω μας, από ψηλά/ τόσο ψηλά όσο εμείς το αφήσαμε/ τόσο ψηλά όσο εμείς το ζήσαμε/ σκύβοντας να δώσουμε και άλλα/ σκύβοντας, να το ψηλώσουμε/ σκύβοντας, μόνο σκύβοντας…/ δίχως χρόνο, δίχως λόγο”.
Γιάννης Βέλλης
[…κοινωνία σκλάβα, σκεπτική…]
johnvellis είπε,
Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 5:13 μμ
“Θλιβεροί μονόλογοι με το φεγγάρι/ το φωτεινό φεγγάρι που μας βλέπει μακριά/ χάνονται στο πρώτο θρόισμα των ξερών φύλων/ που φεύγουν-ανέμελα- μέσα στη νύχτα και χάνονται/ σε λάθος θέση, σε λάθος ζωή/ στο ζεστό χώμα του Αυγούστου, που μόνο σκουλήκια ψάχνουν συνάντηση”.
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 5:13 μμ
“Και οι κριτές, νικητές/ περιμένουν το απόσπασμα/ να κλείσει το γύρο των νικητών/ το γύρο του θανάτου/ των σκέψεων, των ιδεών, της αγάπης που γνωρίσαμε/ σε λίγες λέξεις/ σε μία καταδίκη/ με κριτές και απόσπασμα”.
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 5:14 μμ
“Στης ζυγαριάς τα ζύγια, μετρήσαμε τον κόσμο μας/ και ήταν ψέμα, εκμετάλλευση/ πάλι-όπως παλιά- κλέβανε για λίγο κέρδος για λίγη απάτη/ καλών ανθρώπων με κακό βάδισμα/ αραδιασμένων σε μεγάλη πόλη/ με αργό θάνατο…/ κάτω από σύννεφα που πλαγιάζουν-αδιάφορα- μέσα μας/ που σκιάζουν το φως και τον ήλιο μας/ το απέραντο γαλάζιο, που ποτέ δε θα δούμε μέσα στη φτώχεια/ των αισθημάτων, της σκέψης, της σάπιας ηθικής μας/ που εδώ και ώρα μένει, κλεισμένη, σε εσωτερική γκαρσονιέρα/ με ανοικτό παράθυρο σε κοινόχρηστο…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Νοεμβρίου 22, 2008 στο 10:31 πμ
“Μπάντα κρυστάλλων, γυρίζει τώρα/ με ευαισθησία, με ατονία- όση χρειάζεται/ να μη τσακίσει στα όνειρά μας/ που γυρίζουν μέσα μας, βαθιά μας/ κλέβοντας την άνοιξη που δεν έζησαν ποτέ/ κλέβοντας το καλοκαίρι που δεν πέρασαν/ αφήνοντας την αγάπη να τρέχει μόνη/ σε δρόμο μοναχικό και αδιέξοδο…/ ποιος θέλει αγάπη που λείπει; Χαμένη στα όνειρα…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Νοεμβρίου 22, 2008 στο 10:31 πμ
“Κρυμμένη η νύχτα πνίγεται, στην παλάμη σου/ περιμένοντας το πρωινό, τον γαλάζιο ουρανό/ που θα τη σβήσει ως αργά/ για να γυρίσει ξανά/ στον ίδιο κύκλο, στο ίδιο ταξίδι/ δίχως τέλος/ και εμείς, περνάμε ενδιάμεσα/ με τη χαρά και τη λύπη μας/ με τη ζωή μας, με την καλή μας/ και χίλιες ρυτίδες/ και χίλιες ελπίδες/ που σβήνουν/ συνέχεια/ περιμένοντας το πρωινό, τον γαλάζιο ουρανό”.
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Νοεμβρίου 22, 2008 στο 10:32 πμ
“Περίπολος αγγέλων, σε ξένη κόλαση/ οι διαταγές αυστηρές, δε δίνουν ελπίδα/ μαχητές, σε άδειο καταυλισμό ανθρώπων/ αγωνίζονται για ξένες αποφάσεις/ με ξένους εχθρούς και πληγές/ σε ξένες νίκες μαζεύουν θύματα/ ματωμένες φτερούγες, ξεπλένουν αποφάσεις/ αδικία, μάχη, ειρήνη πάλι μαλώνουν/ για αγγέλους που γυρεύουν ελευθερία και αντισώματα/ για την κόλαση, που μας παίρνει τώρα/ σε τηλέφωνο, που μένει-πάντα- ανοικτό/ με φωνές ή σιωπές όσων πέρασαν, μακριά ή δίπλα μας…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Νοεμβρίου 22, 2008 στο 10:33 πμ
“Σε παλιά φωτογραφία έχω την εικόνα σου/ σβησμένη πια, ανάκατη με σέπια/ φαγωμένη στις άκρες και μέσα μου/ κάθε φορά που θέλω να γυρίσω πίσω/ να σε γνωρίσω, να σε ζήσω/ κλείνω την πόρτα/ μικρές απαγορεύσεις, καλή συνέχεια;…/ ελευθερία μου μη φεύγεις, τώρα/ μη φεύγεις και αφήνεις δεσμά”.
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Νοεμβρίου 22, 2008 στο 10:34 πμ
“Σε ουράνιο τόξο, απέναντι/ βλέπω, ουρανό και γη/ στην άκρη, πάντα στην άκρη/ μόλις στέγνωσα, γιατί/ η βροχή πέρασε μέσα μου, στη ζωή/ και έπνιξε κάθε ελπίδα για αλλαγή/ απέναντι τώρα, στην άκρη/ κοιτώ δειλά το τόξο που απλώνεται και σβήνει ξανά/ αφήνοντας πίσω τη βροχή, τη σιωπή/ χωρίς χρώμα, χωρίς πτώμα/ μια διαγραφή μόνο περιμένει σε εκκρεμότητα…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Νοεμβρίου 22, 2008 στο 10:35 πμ
“Είναι δίπλα μας/ περαστικοί;/ θα το ‘θελες/ βιαστικοί;/ θα το ‘θελες/ στα βήματά μας, δίνουν σκιά και λάσπη/ μα εμείς, δεν κρύβουμε την οργή/ ποτέ δεν την κρύψαμε και ας γύριζε βαθιά, μέσα μας/ ξεσκίζοντας τα σωθικά με την αλήθεια μας/ τώρα, ανέκφραστοι, κάνουν τσιγάρο/ πάντα κάνουν τσιγάρο όταν θέλουν να κρύψουν την αμηχανία τους, που την καταλάβαμε/ γιατί βρωμίζουν τον αέρα μας, την ελευθερία μας, τη δημοκρατία μας, το μέλλον/ το τελευταίο πανό ανεμίζει πίσω και η φωνή μας, φως και πορεία/ στο ανοικτό δρόμο, που δε μένουν σκιές/ σήμερα, ο ουρανός δεν έχει σύννεφα”.
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Νοεμβρίου 22, 2008 στο 10:35 πμ
“Τα παιδιά μεγάλωσαν/ και τα λάθη μεγάλωσαν/ μόνο στην αγάπη γυροφέρνουμε/ αχ αγάπη μας ενώνεις/ μόνο στην αγάπη υποφέρουμε/ αχ αγάπη μας πονάς/ μόνο στην αγάπη αναπνέουμε/ αχ αγάπη μας ενώνεις/ και μας ζεις/ μόνο αγάπη θέλουμε/ στα άλλα καλημέρα/ η ώρα πέρασε.”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Νοεμβρίου 22, 2008 στο 10:36 πμ
“Εξέγερση η σιγή μας;…/ αλίμονο/ πότε η φωνή αρνήθηκε τη δράση; την οργή μας;/ πότε η σιωπή αλλάζει, την όψη του δικαίου και τα’ άδικου;…/ μελαγχολία, η φωνή που χάσαμε ή κρύψαμε/ περιμένοντας λύσεις, που ποτέ δεν έφτασαν/ γιατί νόμιζαν ότι λείπαμε/ γιατί χάσαμε τη δύναμη να φωνάξουμε, δίκαιο και άδικο”.
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Νοεμβρίου 22, 2008 στο 10:36 πμ
“Mαύροι στίχοι, από τη σκλαβιά ξεφύγανε/ και στην αντίσταση, δοθήκανε/ μα τους στραγγίζουν τώρα/ με την παλιά την ώρα/ για να κερδίσουν χρόνο/ μα δε φτάνουν/ είναι πολλά τα λάθη, πολλά τα αφεντικά/ και η ώρα πέρασε/ με μαύρους στίχους, να ψάχνουν-πάλι- λευτεριά/ και αδιέξοδα, που δίνουν ερημιά”.
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Νοεμβρίου 22, 2008 στο 10:37 πμ
“Παγιδευμένος, πάλι, εδώ και ώρα/ προσπαθώ να ξύσω πληγές/ πληγές που μένουν πληγές/ ζωές που μένουν στιγμές/ και αδιέξοδα, πολλά αδιέξοδα/ που ευτυχώς, δεν έχουν έξοδα/ μέσα στον “παράδεισο” που μας πνίγουν τώρα/ και δεν έχω ώρα/ για να φύγω ή να μείνω…/ μόνο ακούω και βλέπω στην Τ.V., το πρόγραμμα/ είναι άσχημο να είσαι σε πρόγραμμα/ περισσότερο να το βλέπεις να τελειώνει/ και να ακολουθεί άλλο/ όλοι δεμένοι ακολουθάμε πρόγραμμα σε αδιέξοδο/ καιρός να τελειώνουμε…/ότι άλλοι άρχισαν και άλλοι κέρδισαν…/ βαρεθήκαμε να παίζουμε την αλυσίδα, για τη συνέχεια.”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Νοεμβρίου 22, 2008 στο 11:39 πμ
“Μικρό το γύρισμα/ μικρή η μουσική/ ζωή, ταινία, δρόμος/ υπόδρομος και φτώχεια, μαζί/ φτωχοί, τώρα περισσότερο/ σκλάβοι σε λάθη, περιθώριο/ εγχώριο λάθος/ και πάθος και απαλλαγή/ από την εποχή, ποιο πριν μέχρι και αύριο…/ παγιδευτήκαμε/ συγχρονιστήκαμε σε λάθος δρόμο/ εξοντωθήκαμε…/έρχονται οι επόμενοι.”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Νοεμβρίου 30, 2008 στο 3:46 μμ
“Ξημέρωσε, νέα μέρα/ ξενέρωσε, δεν έχεις μέρα/ χθες τέλειωσε, η τελευταία/ από χθες περιμένεις δρόμο/ πάρε δρόμο και φύγαμε/ μας περιμένουν άλλοι/ μόνο οι φτηνοί παπαγάλοι, με σάλιο πεταλούδας, μένουν εδώ/ φύγαμε, μη ψάχνεις μονοπάτι στα αδιέξοδα/ λάσπη, σύννεφα, λάδια, σκουπίδια/ μένουν αδιάθετα, μη τα αγγίζεις/ βγάλε φτερά και πέταξε/ και αν δεν γίνεται/ σκίσε την καρδιά, την ψυχή σου και μοίρασέ τη στον ήλιο/ να τη ζεστάνει ή να την κάψει/ ελεύθερος και πάλι θα μένεις ψηλά”.
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Δεκεμβρίου 13, 2008 στο 2:34 μμ
“Kατήφεια, συγγνώμη και ψεύτικα δάκρυα/ μαζί με αυτά των δακρυγόνων/ μας πνίξανε/ λίγο αέρα… λιγότερο ψέμα, συγκατάβαση/ άδεια “παράθυρα”…ζητάνε έλεος/ καμένα φώτα, όπως και πρώτα/ ηρεμία ζητάνε/ και ανθρώπους, συναισθήματα/ παράδεισο στην άβυσσο/ κρίμα που χαθήκαμε/ σκόνη, φωτιά, ιδρώτας, δάκρυα/ καθόλου σκέψη για το αύριο/ πάλι το αύριο μας σκοτώνει/ ίσως γιατί δεν το προβλέψαμε/ ίσως γιατί δεν περιμένουμε αύριο…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Δεκεμβρίου 18, 2008 στο 6:23 μμ
“Παιδικά παιχνίδια ξεχάσαμε/ παλιός χρόνος, παλιόχρονος/ μας τα φερε πίσω/ κλέφτες και αστυνόμοι/ παντού βρίσκονται/ πάλι μπλεχτήκαμε/ παραβατικότητα στη σκέψη/ κακά παιδιά μεγαλώνουν δίπλα, μέσα μας/ και δεν ανέχονται τη σιωπή…οργίζονται/παιδιά στο δρόμο γύρισαν, πείνασαν, δίψασαν, χτύπησαν/ και ο νόμος ψάχνει πατέρα/ τυφλή δικαιοσύνη, πάλι, πατήσαμε/ τυφλή χωρίς ζύγι, χωρίς παιδιά/ γλιστράει και πέφτει στη λάσπη/ δρόμοι με λάσπη γεμίσανε…/μηνύματα δεν φτάνουν πια μακριά/ στείλε πάλι μήνυμα…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Δεκεμβρίου 20, 2008 στο 2:27 μμ
“Σκοτεινές ρίζες, πνίγουν αδιέξοδα/ μάτια κρυμμένα στο φιμέ… ψάχνουν ξεκούραση/ νέος δρόμος ανοίγεται ή εμείς πάμε μέσα/ για ξεκούραση, για ελευθερία, για στάση/ παράσταση…ίσως/ στάσιμα όνειρα που βρίσκουν διέξοδο/ σε ένα πέρασμα/ ελευθερία, επιτέλους τώρα/ θέλω ώρα…δώσε ώρα/ να το σκεφτώ ή να ξεχάσω;…/ απόδραση, χωρίς κυνηγημένους/ εγκληματίες μας πνίγουν το απόγευμα/ ας ξεκινήσουμε πρωί…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Δεκεμβρίου 26, 2008 στο 1:55 μμ
“Πάλι μοιράζουν είδωλα/ και ο λαός σε προσκύνημα/ ψεμάτων και δώρων…άδωρων/ θα πάρω, θα πάρεις, θα πάρει/ πάλι κλείνουμε να πάρουμε/ χωρίς το δεν, αδύναμοι…/ χωρίς το δεν, αντίσταση δεν γίνεται/
κλείστε την πόρτα στα “δώρα” τους/ ακόμα και σπάστε τη/ να μη έρθουν μέσα από φόβο/ ότι τρελαθήκαμε/ ότι δεν θα εμφυτεύσουμε το ψέμα τους/ στο αίμα μας, στο δέρμα μας, στον κόσμο μας/ χωρίς το δεν, αντίσταση δεν γίνεται/ μόνο υπόκλιση, όλο και περισσότερο…/ μέχρι στο τέλος να μας γνέψει το χώμα/ να γίνουμε ένα, για πάτημα…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Δεκεμβρίου 30, 2008 στο 5:10 μμ
“Ευθύνη, έστω λίγη, να μείνει/ να τρέξει το πρόγραμμα/ που κόλλησε, σε γρανάζι χρυσό, επίσημο και σέρνει μαζί του την πόλη/ τη γειτονιά, τη δουλειά, την κατάντια μας/ και υφαίνει ιστό/ πως να σε δω μέσα στη νύχτα που μας άπλωσαν;…/ μέχρι απέναντι, μας πνίγει σκιά/ αβεβαιότης και μάλλον εχθρότης/ στην καθαρεύουσα των ημιτόνων/ στην πρωτεύουσα, άνεργων θαμώνων/ εγώ κι εσύ και η νύχτα ψηλά/ πλήττουμε από εφορία/ άμυαλα παιδιά του κόσμου/ αντί να… σκοτώνουμε κάθε τι νέο που έρχεται μέσα μας/ στο πνεύμα των καιρών και της ανάπτυξης…/ τα αστέρια θα χαθούν το πρωί, το μεσημέρι, το απόγευμα, από την «εξουσία» μας/ μόνο στη νύχτα δεν κινδυνεύουν με το φως τους / καληνύχτα ανάσταση, μας λείπεις…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Δεκεμβρίου 31, 2008 στο 2:51 μμ
“Θάλασσα, γλυκιά/ παίξε μαζί μας/ μίλησε, γέλασε, κλάψε/ μάνα γλυκιά/ παίξε μαζί μας/ μίλησε, γέλασε, κλάψε/ μόνο μη κλαις με τα πλοία/ πάντα φεύγουν και κάποια, πίσω έρχονται/ και τα παιδιά στο χωριό, στην πόλη, στη θάλασσα/ με ίδιο ουρανό γυρνάνε/ με ίδια φωτιά ξυπνάνε/ με ίδια νερά τραβάνε/ στο πέλαγος, στη γιορτή/ στο θάνατο…/ ελεύθερα να αγαπάνε τη θάλασσα, τη μάνα, την αρμύρα/ αθάνατοι εραστές της καθημερινότητας και των εκπλήξεων…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Ιανουαρίου 3, 2009 στο 3:37 μμ
“Θα πεις, ζωή έρχεται και φεύγει/ ελεύθερη να παίξει μακριά/ θα πεις, αγάπη έρχεται και φεύγει/ ελεύθερη να παίξει μακριά/ ζωή και αγάπη μαζί/ με ίδια όνειρα, με ίδιο αέρα/ όμως εμείς συμβιώνουμε…/ με ένα μικρό παράθυρο, σε ένα μικρό περιβόλι/ με ένα μικρό πάθος, ίσως και λάθος, που μόλις πέρασε/ και τρέχει για αγάπη άλλη/ παγιδευμένοι στο μέτριο/…μια μετριότητα που μας σκοτώνει/ την ώρα, τον μυαλό, την έμπνευση/ μετρίων πάθος, νεκρός λογισμός/ αγάπη μας λείπεις…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Μαρτίου 24, 2009 στο 2:54 μμ
Eργασία, ανεργία, θεραπεία/ όλα μας τα δώσανε, απλόχερα/ μετά, μαζέψαν την εργασία/ και μας αφήσαν ανεργία/ θεραπεία όσοι μπορέσαμε πήραμε, οι άλλοι χαθήκαμε…/ γλυκός παράδεισος μας περιμένει…μακριά/ και μας καίει διπλά, στην κόλασή μας/ φτωχοί, πάμπτωχοι, σε πλούσια χώρα/ και τι κάνεις τώρα…/ δε βαριέσαι, φτύνεις ψηλά και την έχεις καλά/ και το ρίχνεις στην τρέλα, έλα μικρή μου έλα/ στο δικό μας αδιέξοδο/ κακός λύκος περιμένει κοκκινοσκουφίτσα, να δούνε το δάσος και τη γιαγιά/ να σαι καλά, χοντρέ/ για το χρόνο που μας δίνεις τώρα/ τον ελεύθερο χρόνο, να γυρνάμε μακριά.”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Μαρτίου 24, 2009 στο 2:55 μμ
“Θα πεις, ζωή έρχεται και φεύγει/ ελεύθερη να παίξει μακριά/ θα πεις, αγάπη έρχεται και φεύγει/ ελεύθερη να παίξει μακριά/ ζωή και αγάπη μαζί/ με ίδια όνειρα, με ίδιο αέρα/ όμως εμείς συμβιώνουμε…/ με ένα μικρό παράθυρο, σε ένα μικρό περιβόλι/ με ένα μικρό πάθος, ίσως και λάθος, που μόλις πέρασε/ και τρέχει για αγάπη άλλη/ παγιδευμένοι στο μέτριο/…μια μετριότητα που μας σκοτώνει/ την ώρα, το μυαλό, την έμπνευση/ μετρίων πάθος, νεκρός λογισμός/ αγάπη μας λείπεις…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Μαρτίου 24, 2009 στο 2:56 μμ
“Πάλι το τραίνο φεύγει/ με κρύο, με κλειστά παράθυρα/ στο τζάμι θέλω/ επιμένω να βλέπω/ τη σκιά των ματιών, των ονείρων σου/ αποκλεισμένα στο ταξίδι/ ξεχασμένα στο ταξίδι/ μόνη, στο απόλυτο κενό / μόνος στο σταθμό και εγώ/ δεν ακολούθησα, δεν περιμένω/ αρνήθηκα, να γίνω ξένος σε άλλη πόλη/ σε άλλη καρδιά/ έσβησα μόνος/ με άγγελους παρέα, πάντα μένουν φτερά/ που μέσα μας ξυπνάνε καμιά φορά/ και απλώνονται μακριά/ αγάπη, έφυγες/ χωρίς να αφήσεις, καλημέρα…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Μαρτίου 24, 2009 στο 2:56 μμ
“Απενεχο-ποίηση/ που μας χρειάζεται/ δίπλα πάλι σφάζονται/ αλλά αυτό είναι δίπλα μας/ εμείς εδώ περνάμε ωραία/ δίπλα πάλι καίγονται/ αλλά εδώ σε έχουμε καλά, δροσιά μας/ απενεχο-ποίηση/ που μας χρειάζεται/ πιο κάτω παιδιά σκοτώνονται/ ευτυχώς εδώ είναι καλά, τα δικά μας/ διαρροή που μας χρειάζεται από δίπλα και τρύπα από κάτω/ να μας παρασύρει στα καλά-κακά μας/ απενεχο-ποίηση η ώρα τέλειωσε/ ας μοιραστούν ευθύνες…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Μαρτίου 24, 2009 στο 2:56 μμ
“Ρουφιάνοι μας προδώσαν/ κι εσύ επανάσταση, έφυγες μακριά/ χάσαμε όραμα, εφήμερη νότα μας πνίγει τώρα / τι ώρα ξεκινάμε; τι μέρα;…/ επανάσταση μας λείπεις/ κι όλα έτοιμα/ τι θα αλλάξουμε; το κράτος ή εμάς;/ ποιά μέρα;…/ ευτυχώς που μας προδώσαν άλλοι/ πριν δώσουμε ως ρουφιάνοι, γενίτσαροι/ μόνοι, τον εαυτό μας/ χειρότερη προδοσία αυτή και ας μη καθορίσαμε μέρα…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Μαρτίου 24, 2009 στο 2:57 μμ
“Πάμε σπίτι, τώρα/ κοινωνία, άρρωστη, θέλει κρεβάτι/ πριν ξεψυχήσει, κουρασμένη/ από την βλακεία μας/ προχώρα γρήγορα μικρέ και μη βλέπεις γύρω/ προχώρα γρήγορα/ κοινωνία… στο απόσπασμα/ φυλάξου από τις σφαίρες μας/ φυλάξου από τις πένες μας/ φυλάξου στην T.V./ γίνε θέαμα/ και μαζί στον καναπέ θα πίνουμε κόκα/… κόλα με πατατάκια/ γίνε θέαμα/ αφού δεν έχεις δύναμη/ να πεις κοινωνία αξιότιμη/ που πουλήθηκες για λίγη δημοσιότητα/ που δόθηκες για λίγη κατάχρηση/ και εμάς μας έκανες δώρο”.
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Μαρτίου 24, 2009 στο 2:57 μμ
“Aνακωχή με τα λάθη μας/ ανακωχή με τα πάθη μας/ ασυνέχεια/ σύγκρουση ή μικρή υποχώρηση/ απαλλαγή, από τη ζωή μας;…/ από το αδιέξοδο/ τι το θες/ πάλι λάθος είναι/ πάλι πάθος είναι/ για αδιέξοδο…/ εκτός κινδύνου, ασθενοφόρο περιμένουμε τώρα”.
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Μαρτίου 24, 2009 στο 2:57 μμ
“Μικρό μου αστέρι πως γυρνάς στη νύχτα/ εκεί ψηλά, εκεί κοντά/ στο χάος, στον θάνατο/ χωρίς φωτιά, χωρίς δουλειά/ παράπονο, πίκρα, φυλακή/ σιωπή/ από χαμηλά, σε βλέπω, να πέφτεις/ μη αντέχοντας τη νύχτα/ στη γη/ στο χώμα μας, στον θάνατο/ χωρίς ευχή, χωρίς ψυχή/ από τη νύχτα στον θάνατο…/ αθάνατο αφήνοντας πίσω το σκοτάδι/ στον Άδη.”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Μαρτίου 24, 2009 στο 2:58 μμ
“Mείνε, για λίγη αγάπη/ να την μοιράσουμε/ σε δύο αστέρια/ μείνε, για λίγη απάτη/ να τους γελάσουμε/ σε δύο νυστέρια/ θα ξεχάσουμε/ σκιές, που πάνε και μας πέρνουν/ θα τους ξεχάσουμε/ και μόνοι, εντελώς μόνοι/ θα παγιδεύσουμε, λίγη αγάπη/ όση μπορούμε να αντέξουμε/ πριν μας σκοτώσει/ και στον παράδεισο μας δώσει/ ελεύθερους, μόνους…πια.”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Μαρτίου 24, 2009 στο 2:58 μμ
“Άνοιξε το παράθυρο/ να δω έξω/ άνοιξε τον κόσμο/ να δω έξω/ τι αφήσαμε, για να μαστε μαζί/ άνοιξε την πόρτα/ ήταν λάθος που φύγαμε;…/ ήταν λάθος που μέναμε/ βάλε κάτι στο κρύο/ βάλε κράνος, μη μας αναγνωρίσουν/ βάλε κράνος, μη μας ζητήσουν/ και φύγαμε/στον κόσμο μου και στον κόσμο σου/ δεν υπάρχουν ξένοι/ δεν υπάρχουν παράθυρα/ μόνο διέξοδος/ η μόνη έξοδος προς την αφάνεια/ και μη ξεχνάς τα λουλούδια/ βάλε νερό στα λουλούδια/ κρύψε τα ίχνη, κρύψτα καλά/ δεν πρέπει να βλέπουν το δρόμο που αφήσαμε πίσω…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Μαρτίου 24, 2009 στο 2:58 μμ
“Δεν περιμένουμε όνειρα/ δεν κοιμόμαστε, πια/ χθες, χάσαμε την ελπίδα/ πάντα φεύγει τελευταία, λέγαν/ μας εμείς μείναμε, πίσω/ να θάψουμε και την τελευταία/ βαθιά, μέσα μας/ να μη φαίνεται, να μην ελπίζει το αύριο/ μετά κρυφτήκαμε, προσεκτικά, στα λάθη μας/ περιμένοντας τους δούλους, κρυφούς εαυτούς μας/ να σκύψουν το κεφάλι, στις υποταγές μας/ μέχρι να χαθούν, χωρίς λύπηση, στα πάθη μας…/ κοινωνία χωρίς έξοδο, κοινωνία χαμένη…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Μαρτίου 24, 2009 στο 2:59 μμ
“Σε παλιά φωτογραφία/ έχω την εικόνα σου/ σβησμένη πια, ανάκατη με σέπια/ φαγωμένη στις άκρες και μέσα μου/ κάθε φορά που θέλω να γυρίσω πίσω/ να σε γνωρίσω, περισσότερο/ να σε ζήσω/ κλείνω την πόρτα/ και σε βλέπω, σβησμένη πια/ μικρές απαγορεύσεις, σε μεγάλη αγάπη/ ελευθερία μου μη φεύγεις/ και αφήνεις δεσμά.”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Μαρτίου 24, 2009 στο 2:59 μμ
“Και αν αφήσαμε το χώμα/ έμεινε πίσω η καρδιά/ οι αγάπες, οι συγγνώμες/ τα κορίτσια στο μπαλκόνι, με τα χαμόγελα/ οι άντρες στη δουλειά, με τα πειράγματα/ τα ηχηρά διδάγματα…/ η άλλη πλευρά πάντα μας μοίραζε/ μας μοίρασαν και εδώ/ πως να σε δω/ που σε λυπάμαι/ γιατί πατρίδα έγινε το πνεύμα σου και εμείς σκοτώνουμε το σώμα σου/ μέρα με τη μέρα/ λησμονιά με λησμονιά/ χωρίς ντροπή, χωρίς σιωπή/ αδίδακτοι μάστορες της λύπης/ καταστροφείς της αγνότητας/ ποια γλώσσα μας χωρίζει από το στίγμα/ το πολιτικό στίγμα/ εχθρών και “φίλων”/ αδέλφια δεν πουλάνε, μόνο σκοτώνουνε/ γείτονες δεν πουλάνε, μόνο σκοτώνουνε/ λες και θα προλάβουν το θάνατο/ χωρίζοντας τη θάλασσα”.
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Μαρτίου 28, 2009 στο 2:15 μμ
“Μαυροπίνακας, πάντα, ανοικτός/ περιμένει, εύθυμες νότες/ να δέσουν, κιμωλία με σκόνη/ μα εμείς ακόμη/ θρανία ψάχνουμε, αδιάβαστα βιβλία/ ανέβηκε η Μαρία, ήρθε ο Ηλίας/ μαθηματικά, κάτι ξέραν/ φιλολογία, δεν πέρασαν/ η ευθυμία χάθηκε / μα η σωτηρία μένει/ ευτυχώς ξεχασμένη στο τελευταίο θρανίο/ μαζί και εγώ, κλέβοντας ώρα για να κάνω κοπάνα/ στο πρώτο γύρισμα/ στην πρώτη σιωπή/ μαζί με ήρωες, που ευτυχώς από τα βιβλία μείναν έξω…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Μαρτίου 28, 2009 στο 2:15 μμ
“Σημαία κυματίζει, Ελληνική/ η 25 Μάρτη;… προχθές/ ξεχάστηκε και αυτή/ ανεμίζει ψηλά, διπλωμένη στο πανί/ φουσκωμένοι γάλοι, παπαγάλοι, φουσκωμένα μυαλά/ “πατριώτες” πνίγουν την ατμόσφαιρα / και την πατρίδα θάβουν ξανά/ Παπαφλέσσα μας λείπεις, Διάκε, Κολοκοτρώνη/ 1821, μακρινή εποχή/ άλλη εποχή…/ μόνο χαμένοι υπόνομοι μένουν/ καθαροί στην κοινωνία μας/ Ελλάς Ελλήνων Αναρχικών/ ευτυχώς, πτωχεύσαμε στα ήθη/ Τάξις και Ηθική/ ανήθικων γονέων/ καλών παιδιών, νοικοκυραίων/ αστάθεια, εδώ και ώρα στα πόδια μου/ δεν πατώ καλά/ ευτυχώς σκέφτομαι/ ευτυχώς διαβάζω/ ευτυχώς διαμαρτύρομαι/ και απλά κράζω/ τον ευνουχισμό της αλαζονείας σας/ της πλούσιας κοινωνίας σας, με έντομα ή σκουλήκια/ που δειλά δειλά, ανεβαίνουν στο μπαλκόνι/ για να νιώσουν ψηλά, πολύ ψηλά, την αξία των ορόφων/ και να μας βλέπουν από κάτω/ μικρούς χωρίς αντίκρισμα/ φθορά μυαλών σε χώρα… θάλασσα/ πάλι άργησα…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Απριλίου 18, 2009 στο 2:33 μμ
…εκτός προγράμματος
Πατριδοκάπηλοι, όρνια, “φυτά”/ συνεργάτες σε άρρωστη πλευρά/ Πλούσιος κράχτης,εδώ, δίχως μυαλό/ πουλημένος – πάλι – σε λάθος Θεό…/ Κλεμμένα όνειρα, φτηνές αυταπάτες/ λάβαμε “θεμέλια”, δώσαμε επιστροφή/ σύμβολα μεγάλα σε βαθιές αμμουδιές/ εμείς δεν θα είμαστε εκεί, δώστε αποβολή/ Μυρμήγκια μέσα σε φωλιές/ τρύπες σε τρύπες- βασίλειο/ και κάπου βασίλισσα και κάπου εργάτες/ άδικος κόσμος σε άδικη ιστορία…”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Απριλίου 18, 2009 στο 2:34 μμ
“Σκουπίδια σε ανακύκλωση/ δεν περιμένω/ δεν άφησα/ σκουπίδια…πολιτικά/ μου τα άπλωσαν/ στην είσοδο/ στην πόρτα/ στον κήπο/ στο μπαλκόνι/ περιμένω και άλλα ακόμη/ να τα μαζέψω, να τα φορτώσω/ να τα κάνω ανακύκλωση/ μήπως και προσφέρουν κάτι/ που δεν είχαν πριν/ μήπως και γίνουν χρήσιμα/ φτηνά, νηστίσιμα/ σε αχόρταγο κόσμο/ με βασιλικό και διόσμο.”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Απριλίου 18, 2009 στο 2:35 μμ
“Έρχεται και πάλι/ πασχαλινός θάνατος και ανάσταση/ έρχεται πάλι/ ο κακός εαυτός, να μας κάνει “πόρτα”/ στα καλά, αδύναμα, δικά μας νιάτα/ που θέλουν είσοδο σε μισόκλειστο φως, στη νύχτα/ που ζούμε, που γυρεύουμε, που διαλέγουμε/ να μας κλείνει τα μάτια, στο φως/ στο ατέλειωτο φως, που καίει τώρα/ άλλη ώρα, άλλη στιγμή, άλλη ζωή/ δεν αρχίζει, δεν γυρίζει πίσω/ να σε δω λάθος, να σε αντιμετωπίσω λάθος/ φτηνό αδιέξοδο σε ατέλειωτη ανάγκη/ δώσε φως να γίνουμε άνθρωποι/ πριν η νύχτα μας χώσει βαθιά/ δώσε φως και πνίξε τη νύχτα…/ βαρεθήκαμε, εκτεθήκαμε, σωθήκαμε.”
Γιάννης Βέλλης
johnvellis είπε,
Απριλίου 18, 2009 στο 2:35 μμ
“Kαι εσύ μας έφυγες, ζωή/ σε νοσταλγώ και λιώνω/ μα δε γυρνώ στον πόνο/ κλειδιά στη θέση, πόρτα κλεισμένη, καρδιά καμένη/ σκέψεις περνάνε, χαλασμένες εικόνες/ θάνατος κοντά, ατέλειωτοι αγώνες/ περιμένουν διέξοδο/ σε φτωχό κόσμο/ σε πικρό δάκρυ, σε καμένη ελπίδα/ ποτά μοιράζονται, χαρούμενα πρόσωπα/ περνάνε, μα δεν δίνουν λύσεις/ σπάζοντας στα μπαλκόνια την ανία τους/ καταμετρώντας χαμένες ψήφους/ που τους έρχονται, συνεχώς, για να έχουν χαμόγελο/ αφήνοντας φτωχό κόσμο στη φτώχεια του/ αφήνωντας καμένη γη σε καμένη πατρίδα/ δεν σε θέλω, δεν σε είδα/ τα όπλα θα πάρουν φτωχοί αγγέλοι/ θα φέρουν ειρήνη/ γαλήνη σε άγια πρόσωπα/ γαλήνη, μόνο γαλήνη.”
Γιάννης Βέλλης